marc colpaert
Meester André Vanderplasschen(91) uit Vollezele is in zijn dorp geen onbekende, hij was er jaren onderwijzer voor de jongens van de derde graad. In 1980 werd hij directeur, ondertussen eredirecteur en sinds kort ook eregids van het Museum van het Belgisch Trekpaard in Vollezele.
Voor vele mensen blijft André ‘meester’ André want hij was leerkracht in de derde graad in de gemeenteschool van Vollezele, van 1953 tot 1980. Dus alle jongens uit Vollezele die naar de gemeenteschool gingen, geboren tussen 1945 en 1970, kregen ooit les van hem. Nadien werd hij directeur van 1980 tot 1989, waarna hij met pensioen ging.
Ook na zijn actieve loopbaan bleef meester André op vele vlakken actief, hij schreef tal van gedichten voor tal van gelegenheden. “Ik noem mezelf een gelegenheidsdichter een echte dichter ben ik niet”, vertelde een bescheiden André ons.
Wat vele mensen niet weten is dat hij jaren tal van tekstjes en gedichten schreef voor wijlen burgemeester Pierre Deneyer. “Op zekere dag kwam Pierre mij dat vragen, of ik bij speciale gelegenheden niet eens een tekstje wilde schrijven voor hem. Dat kon zijn bij een begrafenis, of voor iemand die met pensioen ging, ik heb heel wat teksten voor hem geschreven en bijna niemand wist dat ik dat deed, maar deze journalist die hier voor mij zit duidelijk wel”, lacht André. Hij schreef zelfs onlangs nog een gedicht voor ereburgemeester Michel Doomst bij de voorstelling van zijn nieuw boek.
Ook in het museum van het Brabants Trekpaard in Vollezele was hij tot voor enkele maanden de vaste gids om mensen rond te leiden. Het museum is gevestigd in het voormalig gemeentehuis van Vollezele en is een algemeen erkende waarde geworden als cultureel erfgoed. Het trekt jaarlijks vele honderden bezoekers van heinde en verre. “Ik was er van dag 1 bij, samen met de stichter en promotor van het museum Philippe van Dixhoorn, afstammeling van één der stoeterijen. Zijn droom wordt vandaag nog steeds verder gedragen door familieleden, vrienden en gedreven vrijwilligers, zoals ik. Maar ik ben bijna 92 jaar oud en ik hoor niet zo goed meer, dus heb ik samen met de mensen van het museum de beslissing genomen, om te stoppen als gids, het is genoeg geweest, ik heb het meer dan 20 jaar gedaan, ze hebben me dadelijk de titel van ere gids gegeven”, glunderde een tevreden meester André.
Vandaag zit hij rustig thuis bij zijn vrouwtje Agnes en genieten ze samen van de kleine dingen van het leven.
marc colpaert
